Van begin tot einde

De grote levensvragen

Home | Sitemap | Inhoud

Welke zin heeft het offer?  

 

Kain en Abel 

Zolang als de mens op aarde bestaat, is er "het offer" geweest. Direct al op een van de eerste bladzijden van de Bijbel lezen wij, dat Kain en Abel God offers brachten. Offeren in Bijbelse zin en betekenis houdt in, dat de offeraar geeft van zijn bezit aan God. Wij willen al direct opmerken dat offeren in deze religieuze  betekenis voor de moderne mens geen zin noch waarde meer heeft. Waarom  niet? Omdat het doel van het leven voor  hem niet bestaat
 in het (zich)  geven,  maar in het naar-het-zichzelf-toe halen.

Dus: zoveel mogelijk nemen en ''voor zichzelf houden" (hebben). Staande op deze grondslag kunnen wij ons voorstellen, dat het een mateloze verschrikking moet zijn voor zo'n mens  wanneer hij (tegen zijn wil) iets moet weggeven van zich zichzelf , wanneer iets hem wordt afgenomen in dit leven, zoals "bezit" - "vermogen"" 'gezondheid" e.d. Gode zij dank mag de Christen dit heel anders zien vanwege God's wondere genade in zijn leven. Zijn "bezit" Is hem geschonken en ten aanzien van al  wat hij zijn eigendom kan noemen, beseft hij,  dat het hem niet toebehoort. Hij beschouwt het als een geschonken gave God's, waarmee  hij zich dus niet mag identificeren. 

 

Een andere instelling  
Het behoeft dan ook geen nader betoog dat de instelling van de Christen, betreffende de dingen, die hij onder zijn bereik heeft, geen  opoffering van de ziel vraagt, want slechts door er zich steeds helder van bewust te blijven, dat wat hij heeft  hem niet  zonder meer naar eigen willekeur ter beschikking staat, en hij  bereid is  het aan God af te staan, verkrijgt hij de Bijbelse instelling van alles wat hem omringt. Zingen
wij niet altijd: "Alles wat  ik heb dat heb ik van mijn Vader" "Alles wat ik ben, dat ben ik door de Heer;"

Jezus Christus gaf Zichzelven in Zijn lijden en sterven voor de mensheid. Ten aanzien van onze instelling tegenover de wereld, en ons eigen leven, kunnen wij deze gevolgtrekking maken: zodra wij in alles op Jezus zien, gaan wij de weg verstaan die leidt tot zaligheid. Alles durven opgeven is louter genade en betekent dan: ons vertrouwen dan niet meer stellen  op de wereld,  ook niet op de medemens, mar op God alleen.  Jezus roept ons toe, dat hij slechts Hem waard is die  bereid is om vader en moeder om Zijnent wil te verlaten.

 

De rijke jongeling en het eeuwige leven   
Hij verlangt van de rijke jongeling, dat hij alles opgeeft, weggeeft aan de armen, en dan terugkomt om Hem te volgen,.. En het gaat dan om "het eeuwige leven:" En wat God van  ons verlangt is, dat wij, als Christenen, weet hebben van "offeranden". Het is beter te geven dan te nemen.

Vanzelfsprekend betekent dit niet het verachten van vader en moeder. Integendeel, Hij Die gezegd heeft "Eert uw vader en uw moeder!" bedoelt, dat alles wat de mens tot zijn beschikking staat, in verband moet worden gebracht met God, door alles in Zijn Handen te leggen. Wij moeten altijd bereid zijn om het Hem af te staan, als Hij  erom vraagt. God vroeg aan de aartsvader Abraham zijn enige zoon, zijn leven als het ware, te offeren; iets wat God later Zelf zou doen met betrekking tot Zijn eniggeboren Zoon Jezus. En deze Jezus gaf nog later Zijn leven weg, in de dood des kruises, opdat Hij het weer zou herwinnen. Door smart en leed leidt de weg ten Leven. Amen.

 

In de schaduw van het kruis    
De weg van Christus is de weg van verlossing. God was IN Christus, dus openbaart Hij Zich aan ons in de schaduw van het kruis. De grote hervormer bij de gratie God's, Maarten Luther, heeft met het oog op dit kruislijden van Jezus, Zijn dood en Zijn opstanding, geschreven:
"Hij is geworden: Heer over alle dingen; zo moeten ook wij,  leden van Zijn Lichaam op aarde, betrokken worden op Zijn  opstanding en datgene deelachtig worden, wat Hij daardoor voor ons heeft verworven."

In Zijn opstanding heeft Jezus Christus alles met Zich meegevoerd, opdat alles (de hele schepping is daarbij betrokken) nieuw zou worden. Dit kruis, dat haar slagschaduw werpt over de ganse schepping, toont ons een wereld, die dwars door leed en dood heen, op weg is naar "de dag van algehele vernieuwing". Glorie voor onze Here Jezus Christus!

 

Valse berusting?   
Vele tegenstanders van het Christendom menen, dat de oorzaak van het Christelijk geloof moet worden gezocht in "valse berusting", waarin dan troost wordt gezocht vanwege de ellende in de wereld. Wij willen slechts dit aanvoeren:  het optimisme van de zogenaamde wereldverbeteraar en de Godverachter is een "utopie". God en Zijn werken zijn niet te peilen met schoolse wijsheid.

De eigenlijke ontmoeting met God zullen wij  slechts ervaren in het faillissement van ons eigen leven. In de verlorenheid en de ellende van zo'n leven komt het geheim van het kruis openbaar. God's handelen in ons leven gaat dwars door de vernietiging van ons "eigen ik". "Ik sterf elke dag... Ik leef, maar niet ik, maar Christus leeft in mij" roept de apostel uit.

Net zo goed als het kruis volkomen overgave aan God betekent, zo worden wij alleen maar in en door de offerande vrijgemaakt van de wereld. De strijd in deze wereld betekent voor de Christen kruisiging van de oude mens, om straks (op God's bestemde tijd en wijze) een glorieuze opstanding te beleven.

Een proces, dat een mensenleven lang voortduurt, maar dat des te krachtiger wordt, naarmate de wereld zich daartegen teweer stelt. "Vreest niet: Ik heb de wereld overwonnen" roept Jezus ons toe. Wanneer wij dit geloven, zo zal al datgene wat ons wordt voorgesteld een vreugde zijn. God's teken in de wereld is de opstanding van  Jezus uit de doden: Geprezen zij Zijn wonderbare Naam!!

De opstanding van Jezus is de openbaring van de zin van de wereld    Dat wil zeggen:   van God's soevereine en heilige wil aangaande het doel, dat God heeft met Zijn eigen schepping. Waarom wij dit zo zien?  De grote verandering in het lichaam van Jezus, van sterfelijk en vergankelijk naar onsterfelijkheid en onvergankelijkheid, was als het ware de openbaring van de wegbereiding voor de Christen en God's hele schepping, vanuit de vergankelijkheid naar de onverderfelijkheid ,... naar eeuwige zaligheid. naar het Millennium,  dwars door lijden,  dood en
verderf heen.

 

Verandering  
Verandering wil zeggen:  evenals
het lichaam van Christus in de opstanding van vergankelijkheid en sterfelijkheid veranderd werd tot onsterfelijkheid, zo wordt straks de Christen als het ware "nieuw geschapen" (het opstandinglichaam is vrij van zonde) en de ganse schepping zal eveneens deze verandering, deze vernieuwing ondergaan ("een nieuwe hemel en een nieuwe aarde"), wanneer het einde, de "volheid des tijds" is
gekomen.

De almachtige God zal, dwars door de grote catastrofe aan het einde  der tijden (vergelijken wij daartoe Jezus' Profetische Rede in Matt. 24 en 25) deze totale verandering (vernieuwing, totale ommekeer) bewerkstelligen, want "uit Hem, door Hem en tot Hem zijn alle dingen" (Rom.11:36; Col.:1:16 -17,20).

Door deze dingen weten wij, dat God boven Zijn wetten staat. Dat wil zeggen: dat straks de wetten welke wij kennen geen stand houden - moeten wijken voor God's soevereine handelen t.a.v. mens en wereld. Wij kunnen als Christenen God niet tegenhouden, met voorbijgaan van de eigen gestelde wetten, door daden van Zijn almacht te komen "tot voleinding".

 

Hij is de " IK BEN"     
Ja, zo is het! Inderdaad kunnen beklemming en verduistering, verrukking en verlichting ons overkomen, maar (hoe of het ook zij) wij zijn en blijven als Christenen in God's hand. Hij laat de Zijnen niet los. En als het door grote benauwdheid heen moet, dan is Hij het, Die ons in het leven behoudt. Jezus is steeds nabij. Hij, Die van God verlaten werd (door ons), zal ons nooit verlaten. Halleluja! Het is nooit God's bedoeling om ons in de dood te laten omkomen, maar om ons eruit te doen opstaan voor Jezus' eer en glorie.

"Dood waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning?" (1 Cor. 15:55). Onderzoeken wij voor een recht verstaan van al het bovenstaande ook hetgeen geschreven staat in 1 Cor.15;19 -28. Wij moeten bij het schrijven van deze regels denken aan een gedicht van een bekende Nederlandse dichteres. Met een variant daarop schrijven wij nu

"Sinds ik het weet,
ik weet het wel, ofschoon,
nog onder ons zo dikwijls wordt gezwegen
Van God's belofte,
 die bij 't spreken
Niet duidelijk klinkt van toon.

Sinds ik het weet, 
is God Mij steeds nabij.
Toch, in d'ernst van't aardse leven vaak verloren..
 Heel diep als nooit tevoren,
gevoel ik God's opstandingkracht in mij."


Pasen als uitgangspunt    
Waarlijk , zonder de opstanding van Jezus Christus uit de doden gaat het niet. Zonder Pasen gaat het niet: Zonder Pasen is het Christelijk geloof een onvoorstelbare zaak. "Indien daar geen opstanding der doden is, zo is Christus ook niet opgewekt. En indien Christus niet opgewekt is, zo is dan onze prediking ijdel, en ijdel is ook uw geloof..... Want  indien de doden niet opgewekt worden, zo is ook Christus niet opgewekt. En indien Christus niet opgewekt is, zo is uw geloof tevergeefs; zo zijt gij  nog in uwe zonden" (1 Cor.15:13-14,16-l7).

Doch Jezus heeft Zijn woorden en Zijn boodschap van reddende liefde veel meer waargemaakt, dan het merendeel van de jongeren van tegenwoordig met hun leuze: "Make love and no war, please".  Maar Jezus was allesbehalve een "dagdromer". Hij heeft gemaakt, dat alle Nieuw Testamentische verkondigingen geschreven konden worden, te boek gesteld zijn, met Pasen als uitgangspunt. Pasen is altijd weer opnieuw en geheel en al het "startpunt" van de boodschap van Jezus, als God' "ZAFNATH PAANEAH" -  REDDER DER WERELD. Alles berust op Pasen. Glorie voor God:

Pasen is de basis van het Christelijk geloof. Zonder Pasen is het kruis zinloos.  De geloofsovertuiging, dat het kruis betekenis heeft in God's raadsplan van verlossing, is alleen maar vanuit Pasen te begrijpen. Het kruis zonder Pasen kan alleen maar de mislukking van Jezus' zending en loopbaan betekenen. Pasen is de kroon op het volbrachtte werk aan het kruis. Amen.

Zonder Jezus' opstanding zou onze schuld niet doorbroken zijn, en ons geloof zou de basis hebben verloren: maar geeft Zijn wonderbaarlijke opstanding ons de volle zekerheid, dat God altijd staat aan de kant van hem, die in de kracht van God's Geest probeert in het rechte spoor van Jezus te gaan. Een weg, die er (voor de wereldling) altijd nog dwaas genoeg uitziet, maar sedert de opwekking van Jezus tóch de enig juiste weg.

 

Het lege graf is een historisch bewijs   
Het feit van Jezus' opstanding is overigens een theologische kwestie. Het lege graf is een historisch bewijs. Het "hoe" van Jezus' opstanding uit de doden is een "geheimenis", een verborgenheid, welke straks tot klaarheid zal komen, wanneer
wij daarin participeren (deelhebben). Niet alles wordt nu al verstaan, ofschoon alles toch de waarheid is. "Wij zien nog in een duistere rede..." komt ook uit de mond van een van Jezus' apostelen. En hem was toch een wonderbaarlijke kennis gegeven aangaande de bovennatuurlijke dingen. De Christen verstaat immers door het geloof en niet door wat hij ziet.  Trouwens, heel het Nieuwe Testament  is niet geïnteresseerd in het HOE van de opstanding.

Toch lezen wij in het Boek der Handelingen der apostelen, dat zij "met kracht getuigenis gaven van de opstanding van Jezus Christus" (4:33). Hoe zit dat nu? Wanneer wij even hierover nadenken, gaan wij een en ander begrijpen. Opstanding betekent in feite, in de grond van de zaak, toch NIEUW LEVEN: Waren zij niet tevoren, gedoopt met de Heilige Geest, de Belofte des Vaders!? Die doop des Geestes maakte van Jezus' discipelen andere, d.w.z. nieuwe, mensen. Alles was nieuw geworden. Halleluja: Amen.

 

De handelingen van de Heilige Geest    
Wij kunnen dan ook beter  spreken over  de Handelingen van de Heilige Geest door Zijn apostelen..Met het wonderbaarlijke gevolg, dat er "genade, grote genade was over hen allen". De uitwerking ervan was zelfs nog
groter (v.v.34-37). Geprezen zij de Naam des Heren: Uit dit alles blijkt duidelijk, dat het  (onder de uitstorting van de "'Vroege Regen") niet alleen ging om de opstanding, maar in het bijzonder en meer nog om De opgestane Heer en Meester. En wij zijn er van overtuigd, dat deze zelfde handelingen, genoemd in de verzen 34 tot en met 37 (ofschoon deze nu nog niet worden gekend) straks weer in de Gemeente van Jezus Christus zullen plaats vinden onder de geprofeteerde en nog te verwachten "Spade Regen" (vlg. Joe's profetie, de uitstorting van God's Geest in de laatste dagen van de tijdsbedeling waarin wij nu leven).

Nog  maals willen wij hier benadrukken, dat niet de opstanding zelf de grond is van ons Christelijk geloof, maar wel de verrezen Here en Heiland Zelf: Het is alleen in de "ontmoeting" met Hem, dat wij kunnen begrijpen wat Zijn opstanding betekent, en dientengevolge die van ons straks... De doop met de Heilige Geest en de blijvende vervulling met God's Geest maakt de Here Jezus Christus reel voor ons.

Wij zien dan ook Jezus' leven diepzinniger en anders dan voorheen (al is dan onze "bekering" een eerste "ontmoeting" en "wedergeboorte" een absoluut "heilsfeit"): zo en niet anders - vanaf dit gezichtspunt. Daarom is voor ons het Nieuwe Testament in alle opzichten geloofwaardig; want het leven van die mensen die het geschreven hebben beantwoordde ook in alle opzichten aan De Boodschap, die zij brachten,  aan Het Evangelie dat zij predikten.

 In het Evangelie naar Mattheus vinden wij als getuigen genoemd: Maria Magdalena en een andere Maria (de moeder van Jakobus, de vrouw van Kleopas). Denken wij ook aan de laatste getuige van de opstanding: Paulus, de apostel.  Hij was een overtuigd en daadwerkelijk aanhanger van de Joodse Wetsleer. Maar zijn leven veranderde van de ene op de andere dag... De overtuiging die hij tot dat ogenblik was toegedaan, hield geen stand. Hij had Jezus ontmoet: Die ontmoeting maakte van hem de grote belijder van Zijn Naam. Wij hebben zijn eigen getuigenis: "En ten laatste van allen is Hij ook aan mij  als  een ontijdig  geborene gezien' (1 Cor.15:8).

 

Mensen met lege handen   
Paulus was ten diepste doordrongen van het nutteloze en verkeerde van alle "vrome prestatiedwang". Het kruis werd voor hem het bewijs. Want dit kruis getuigde ervan, dat het om een God gaat
Die het verlorene en verdwaalde zoekt en nabij wil zijn in alles... Mensen, die met lege handen in het leven staan. Daarom ook verkondigde hij voortaan "Jezus Christus en Die gekruisigd" (1 Cor.1:23; 2:2). Zijn ervaring was dezelfde vanwege zijn eigen ontmoeting met de opgestane Jezus. Zijn leven behoorde in het vervolg dan ook alleen deze Jezus toe. Voor Hem droeg en verdroeg hij alles: valse beschuldigingen, verdrukkingen, vervolging, folteringen, gevaarlijke zendingsreizen en tenslotte een gewelddadige dood (Hand.20:22-25; 21:10-14).

Er zijn, helaas, altijd mensen geweest, die Jezus' opstanding puur gedeeltelijk wilden en willen verstaan. Zoiets als in de geest van Ef.5:14, waar de van God vervreemde mens, in zijn afvallige staat, wordt geroepen tot een leven met God. Anders gezegd: de geestelijke opstanding uit de dood vanwege de zondigheid des mensen. Doch de apostel Paulus heeft met grote ernst verkondigd, dat Christus' opstanding niets zou betekenen, als deze ook niet de belofte inhield van onze lichamelijke verheerlijking straks. Jezus is de eersteling  - geen eenling. Amen.. De gevolgen zijn allereerst te "ervaren", om daarna te worden "gezien", "getoond" in de handelingen die volgen.

 

Jezus' nabijheid is ervaarbaar   
Jezus' nabijheid is ervaarbaar in de vervulling met Zijn Geest. Binnen de Christelijke gemeenschap, d.i. de Gemeente; Zijn Lichaam, in gebed (gemeentelijk dan wel individueel); maar altijd door Zijn wil te doen: Als God de dood (de wet van vergankelijkheid) op Pasen de macht heeft ontnomen (EN DAT HEEFT HIJ GEDAAN... Matt.28:18b), dan kan ons in tijd en eeuwigheid niets meer scheiden van de liefde van Christus (Rom.8:34-39). Halleluja:

 Het betekent nog meer: Ons Christelijk geloofsleven heeft een nieuw perspectief gekregen door de doop met Zijn Geest. Een blijvende vervulling met God's Geest maakt ons geestelijk bekwaam om te leven vanuit de daden van de Here Jezus Christus, en om zodoende Zijn toekomst tegemoet te gaan.Als wij  aandachtig en biddend de Schriftgedeelten 1 Cor.15:42-49 en II Cor. 5:17, 16 lezen, dan worden wij geconfronteerd met "het

 opstandinglichaam" en de vraag: "Wat is dat voor een lichaam?" De apostel Paulus beantwoordt die vraag in beeldspraak en via een vergelijking. Hij heeft het dan over een "graankorrel", die in de aarde valt en sterft, om tot nieuw leven te kunnen komen in stengel en blad en vruchtdracht. Hij concludeert dan, dat er een groot verschil is tussen "korrel" en het "nieuwe lichaam als plant" "Hoe" dat nieuwe leven gestalte en vorm  heeft gekregen, is niet aan te wijzen vanuit "wat gestorven is". Hier hebben wij nu te doen met het wonder, dat God overal in Zijn schepping werkt. En Hij doet dit wonder in grote verscheidenheid.

Daarom is er ook weer veel verschil in die soort lichamen, om met Paulus te spreken, gelijk er ook weer veel verschil is tussen het vlees van vogels en dat van vissen. Zo is er ook verschil in bestaanswijze op aarde. En zo is dan de conclusie, zegt de apostel, en dit moeten wij wel bedenken, als gevraagd wordt naar het "hoe" van het opstandinglichaam. Met andere woorden: daar zijn zoveel mogelijkheden in dat wonderlijke scheppingsplan van God. Om dit nog meer te verduidelijken komt Paulus in zijn betoog neer op het grote verschil van "natuurlijke" lichamen en van "geestelijke" lichamen. Hij grijpt dan terug op hetgeen geschreven is...

De "aardse" Adam (van Gen.1 en 2) had namelijk een "psychische" bestaanswijze, de "hemelse" Adam (van Joh.1) heeft daarentegen een "geestelijke" bestaanswijze. Daarom is de eerste mens "vlees en bloed", de tweede is Geest. Voordat de apostel de vergelijking ADAM - CHRISTUS maakte, begon hij met de vergelijking van "zaaien en oogsten",... als "sterven en opgewekt worden"... Hij heeft e.a.. verder uitgewerkt in vier tegenstellingen; te weten: 

 

Er wordt gezaaid (gestorven) in vergankelijkheid, in oneer
in zwakheid een lichaam van een ademendwezen -"ziel", "vlees" .
(zwak, vergankelijk)

Er wordt opgewekt in onvergankelijkheid in heerlijkheid in kracht
een lichaam van een door deGeest beheerst wezen. (sterk,
onvergankelijk

Wij willen ter complettering hieraan nog toevoegen die, welke vermeld zijn in II Cor.15:16,17 en 1 Cor.15g45-47...

wij zijn: in Adam,de levende ziel, de natuurlijke
qua mens, ziel, vlees
oude mens(heid)
.

In Adam is er: schepping, beoordeling naar het  vlees
stof uit de aarde.

In Christus is erde levendmakende Geest, de Geestelijke
qua mens Geest
. nieuwe mens(heid).

Een nieuw schepsel
"Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel: het oude is voorbijgegaan, zie, het is alles nieuw geworden. Zo dan (d.w.z. "daarom",..) wij kennen van nu aan niemand naar het vlees; en indien wij ook Christus naar het vlees gekend hebben, nochtans kennen wij Hem nu niet meer naar het vlees" (II (Cor.15:17„ 16).

Waar dus in Christus alles nieuw geworden is, wil de apostel niet teruggrijpen naar het oude leven, dat voorgoed vóórbijgegaan is; wil hij dus degene die in Christus is niet meer kennen in zijn oude natuur.  Als er gechreven staat, dat "vlees en bloed" het Koninkrijk God's niet zullen erven, dan betekent dat, dat de de mens als zwak, broos, vergankelijk schepsel (creatuur) niet in staat is zichzelf het onvergankelijk leven te verwerven. Dit moet hem geschonken worden, en het wordt hem ook geschonken vanwege de Here Jezus Christus, Die Zijn "vlees en bloed" gaf tot waarlijk "spijs en drank" ten eeuwigen leven. Die ons door Zijn Geest laat delen in Zijn onvergankelijk leven.

 

Geestelijk lichaam  
In dit licht betekent "geestelijk lichaam" dus niet zoiets als een onzichtbaar lichaam, maar een wedergeboren lichamelijke bestaanswijze, doch geheel herschapen door Gods Geest tot een "vlekkeloze, rimpelloze staat" (geheel ontdaan van alle zondesmet),  geschikt voor het verheerlijkte leven in onverderfelijkheid. Hoe wondervol.Ons wordt weleens de vraag gesteld, of het "nieuwe" lichaam geformeerd wordt uit "iets", dat van het "oude" overblijft? Met andere woorden: is er "continuteit en "identiteit" tussen het lichaam van voor de opstanding en dat van na de opstanding??

Op grond van het feit, dat de Schrift spreekt van "ALLES IS NIEUW GEWORDEN" is het absurd om zoiets zelfs maar te denken. De desbetreffende tekst spreekt ook niet van een "overblijfsel", maar van "Het oude is voorbijgegaan". Wil men dan toch die continuiteit en identiteit zoeken, dan moeten deze niet gezocht worden in iets, dat uit het oude lichaam in het nieuwe overgaat, maar toch zeer zeker in God's wondere macht om het zo te scheppen. Hem zij de glorie: Amen.

 

Een heerlijkheidslichaam  
Begrijpelijker is de vraag "wat voor lichaam heeft de in Christus gestorven mens in de opstandingsheerlijkheid?" Op grond van de Schriftopenbaring kunnen wij zeggen:  het is een "heerlijkheidslichaam", onvergankelijk, onverderfelijk (Filip.3: 21; 1
Cor.15:43) - een door de Heilige Geest beheerst lichaam (1 Cor.15: 46) -  het weerspiegelt de heerlijkheid des Heren (II Cor 3:18) - het zal hemels zijn (1 Cor.15:47).

En dit alles wordt ons aangezegd en voorgehouden tot vertroosting temidden van alle verderf, pijn, ellende en verzoekingen op aarde, tot heiliging (1 Cor 6:14-15; 1 Cor.15:32-34) in een duistere wereld, tot een  oproep om te strijden, omdat wij te doen hebben met een overwonnen vijand (1 Cor.15: 53-55); en tenslotte om in alles te blijven volharden tot het einde toe. "Strijdt de goede strijd des geloofs (1 Tim.6:12). Maranatha - Jezus komt.

 

De opstanding uit de doden  
Wij geven nu het volgende ter overweging nog door. Een van de oudste verslagen (berichtgevingen) met betrekking tot  de opstanding uit de doden en alles wat hiermede samenhangt, is ongetwijfeld 1 Cor.15. Het is vanzelfsprekend van belang om hiernaast ook de Evangelieverhalen te bestuderen en te vergelijken (dus niet alleen lezen): Matt.28; Mark.16; Joh.20 en 21. In dit verband moet worden opgemerkt, dat er vaak onderscheid wordt gemaakt tussen wat men graag noemt "grond-van-hetgeen-men-gelooft" en wat behoort tot de "grond-van-de-uitleg-waarin-men-gelooft".

Wat wij, Christenen, goed tot ons moeten laten doordringen is, dat Jezus Zelf steeds weer "de eerste Persoon", "de centrale Figuur" is in en  bij en van al de verschijningen na Zijn opstanding. Na Zijn verrijzenis openbaart Hij Zich steeds weer - Hij moet zich telkens weer bekend maken , omdat aardse personen Hem niet herkennen (niet onderscheiden). Halleluja.

De opstanding waarin straks kinderen God's zullen delen conform de Schriftopenbaring (en welke hier op aarde zal geschieden) is niet het einde van God's plan in hun leven. Gelijk Jezus "ten hemel voer", alzó zullen ook allen die in Christus gestorven zijn opstaan uit de dood om darna op te varen naar dezelfde hemel waarheen Jezus ging om ons allen een plaats te bereiden ( 1 Thess.4:13-17; Joh.14:1-3,18-19; 11:24-26). Wij willen dit hoofdstuk thans besluiten met het Schriftwoord in 1 Petr. 4: 10 en 11...

"De God nu aller genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, nadat wij een weinig tijds zullen geleden hebben, Dezelve volmakke, bevestige, versterke en fundere ulieden. Hem zij de heerlijkheid en de kracht in alle eeuwigheid. Amen

 

 

Home | Sitemap | Inhoud

 

<< Het geheim van het kruis

>> Waar gaan wij heen na de dood?